ik voel me echt miserable, het is echt heel erg op dit moment..
gister heb ik ontslag genomen op het werk en daar was mijn baas al niet zo blij mee.. ik heb al gesolliciteerd bij de ''concurrent'' en ben aangenomen =) daar ben ik echt heel blij mee, want mijn baan werd me echt iets teveel. en het is niet dat ik het werk niet leuk vindt, nee mijn werk doe ik met plezier. maar de mensen en de communicatie is zo brak en scheef als het maar kan.
en dat begon ik in te zien..
ik ben een tikkende tijdbom. ik heb er hoofdpijn van, slaap slecht, kan op IEDER moment in huilen uitbarsten. en ik weet niet eens van mezelf wat de rede is. ik voel me gewoon niet goed, alsof ik niet gelukkig ben.
en bij die zin blijf ik hangen.. ben ik gelukkig? is de vraag aan mezelf die ik vaak vraag, en me moeder vroeg het laatst ook.. het antwoord is nee. nee, ik ben niet gelukkig. en ik weet ook niet wat dat stukje ongelukkigheid is. en dat knaagt als een gek.
en door deze gekte blijf ik eten, en eten maakt me ook niet gelukkig! maar ik doe het wel, en de laatste tijd ook heel veel.. ik weet gewoon niet wat er met me aan de hand is. wie ben ik eigenlijk? een monster die van eten houdt en niet eens door haar problemen dat ik bedwang kan houden?! getver.. niet meer aan denken. morgen is een nieuwe dag en dan ga ik het beter doen dan vandaag.
ik wil gewoon iemand die zijn armen om me heen doet en zegt dat alles goedkomt. want als ik het zelf zeg geloof ik het ook niet meer..
xx | 
